محمد سرشار - ديشب
فرصتي دست داد كه فيلم سينمايي «درباره الي» را در تالار انديشه حوزه هنري ببينم. در
اين مجال نميخواهم به برنامهريزي و مديريت افتضاح حوزه هنري در برگزاري چنين
برنامه سادهاي بپردازم كه يك چشمه آن، صدور بليت براي دو برابر ظرفيت تالار بود و
چشمه ديگر، نمايش فيلم 120 دقيقهاي در سئانسهاي 120 دقيقهاي! يعني خيلي راحت،
زماني را براي ورود و خروج تماشاگران در نظر نگرفته بودند!
بگذريم.
ديدن درباره الي بسيار
متاسفم كرد. اين تاسف چند دليل دارد:
1ـ داستان اين فيلم از
اين قرار است: دختري به نام الي (ترانه عليدوستي) مربي مهد كودك فرزند سپيده (گلشيفته
فراهاني) است. او با اينكه چند سال است نامزد كرده، با اصرارهاي سپيده راضي ميشود
همراه سه خانواده به شمال برود تا يكي از همدانشكدهايهاي آنها را ببيند و براي
ازدواج يكديگر را بپسندند. در جمع اين هشت نفر (سه زن و شوهر و يك پسر جوان و يك
دختر جوان) عملا چيزي به نام محرم و نامحرم وجود ندارد و همه با هم دوست هستند! مجوز
اين صميميت هم بيشتر همدانشكدهاي بودن چندين نفر از اين زنان و مردان است.
بدين ترتيب، اصل
ماجراي فيلم بر يك خيانت ـ البته خيانتي نهچندان غليظ ـ شكل گرفته است.
2ـ در نيمه ابتدايي
فيلم، جابهجا، صحنههاي رقص مردان گنجانده شده است. اين در كنار بساط قلياني است
كه مردها راه مياندازند و تصوير مجازي است از صحنههاي غيرمجازي كه كارگردان
اجازه نداشته آنها را به نمايش بگذارد.
3ـ فيلم اصلا در مقام
نفي چنين روابط غيرشرعياي ميان اين سه زوج و آن دختر و پسر به دنبال آشنايي باهم
نيست. بلكه بيشتر به روانشناسي و رفتارشناسي اين هفت نفر دربرابر غرقشدن الي در
دريا ميپردازد. بدين ترتيب با اثري هنري در راه ترويج اباحهگري و بيبند و باري
مواجه هستيم. موضوعي كه توسط مقام معظم رهبري جزو مهمترين تهديدات فرهنگي نظام
جمهوري اسلامي قلمداد شده است.
4ـ متاسفانه مشاور
هنري رييس جمهور، آقاي جواد شمقدري ـ كه همچون اجل معلق بر سر وزير ارشاد به
نگهباني و مچگيري مشغول است! ـ طي اقدامي نسنجيده و نابهجا، با كشيدن پاي رييس
جمهور به ماجراي شركت يا عدم شركت اين فيلم در جشنواره فيلم فجر، عملا بازي باخت ـ
باختي را براي اصولگرايان عرصه فرهنگ به راه انداخت كه نتيجه آن، چيزي جز شهرت بيش
از اندازه اين فيلم و كشاندهشدن آوازه آن به خارج كشور نبود. آنچنان كه اصغر
فرهادي گفته است: «این حاشیه
ها به صورتی بسیار اغراق آمیز به جشنواره فیلم برلین راه یافته بود.»